منابع نفت و گاز مشترک از منظر حقوق بین‌الملل

اشتراک در منابع نفت و گاز میان دو یا چند کشور، یا میان یک کشور و جامعة بین‌المللی در منطقة میان فلات قاره و منطقة بین‌المللی اعماق، شرکا را ناچار می‌سازد تا در تحدید حدود منابع و کاوش و بهره‌برداری از آن به قانونمندی روابط خویش مبادرت ورزند و منافع متقابل را از رهگذر تنظیم چارچوب‌های حقوقی مناسب تعقیب نمایند. طبیعت سیال نفت و گاز، و موقعیت استراتژیک این منابع در دنیای صنعتی امروز، تعیین وضعیت این منابع را از منظر حقوق بین‌الملل قدری حساس و با توجه به ویژگی‌های خاص هر منبع قدری پیچیده می‌نماید. این موضوع در کشورهایی مثل ایران که صنعت و اقتصاد آنها بر این منابع اتکا یافته و از منابع نفت و گاز مشترک متعدد با کشورهای هم‌جوار برخوردارند، اهمیتی به مراتب فراوان دارد. مولف در اثر حاضر کوشیده است تا از رهگذر تجزیه و تحلیل موافقت‌نامه‌های بین‌المللی و رویه‌های موجود، اصول و قواعد مشترک در این زمینه را استخراج و مورد واکاوی قرار دهد.