لاهوت

نگارنده در این رمان‌واره، با این که عمر فلسفه را پایان یافته می‌داند، می‌کوشد در بیست و یک مجلس اتوپیک با ساز ناسوت به راز لاهوت برسد. او در سراسر این کتاب کوچک، از فلسفه دل نمی‌کند و با نگاهی ساده اما فلسفی به جهان اطراف خود، گام به گام به عمق فلسفه، نزدیک‌تر می‌شود. در هیچ یک از مجلس‌های اتوپیک این کتاب، نیست که با برهان خلفی استثنایی، پرده از گوشه‌ای از جهان پیرامون نویسنده و شاید ما به کنار نرود. بافت لاهوت به گونه‌ای است که خواننده در هر مجلس با واقعیتی تازه، رو به رو می‌شود که خود یا آن را ندیده است و یا نگاه متفاوتی به آن داشته است.