بیگانه

این کتاب، که "اولین رمان کلاسیک بعد از جنگ" نامیده شده، بازگوکننده‌ی مضامینی است که فاجعه‌ی قرن بیستم را به بار آورده‌اند. قهرمان داستان شخصی است به نام "موسور". او مادرش را به سرای سالمندان می‌سپارد و در سال آخر زندگی او حتی برای یک‌بار نیز به عیادتش نمی‌رود. مادر پیرش از دنیا می‌رود. با او تماس می‌گیرند و از مرگ مادرش خبر می‌دهند. موسور با خونسردی به ایستگاه قطار می‌رود، بلیت تهیه می‌کند و به آسایشگاه می‌رود. جنازه‌ی مادر را تحویل گرفته و دفن می‌کند. او هیچ غمی به دل ندارد. پس از چندی در سواحل مدیترانه فرد عربی را بدون هیچ دلیل موجهی می‌کشد، او را به دادگاه می‌کشانند. در دادگاه کاملا خونسرد است. گویی که اصلا جلسه‌ی محاکمه مربوط به او نیست، محکوم به مرگ می‌شود. با همان خونسردی خود را برای مرگ آماده می‌کند. او نسبت به اطرافیان و اتفاقات پیرامونش هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد. آری او یک "بیگانه" است. بیگانه با اطرافیان و رفتارهایشان. بیگانه با این دنیا و زندگی در آن، به خصوص بیگانه با دنیای شخصی خود. مردی بی‌گذشته و بی‌آینده. مردی که هیچ‌یک از این‌ها برایش وجود ندارند. مردی که در زمان حال شناور است. موسور مردی است که گمنام و بی‌هدف زندگی می‌کند و می‌گوید: "اگر مرا توی یک تنه‌ی خشکیده‌ی درخت بگذارند تا زندگی کنم و مشغله‌ای نداشته باشم جز این که کل آسمان را از بالای سرم تماشا کنم، کم‌کم عادت می‌کنم".