کینو

این کتاب داستانی بلند و روایت عشق تنهایی و رنج دورافتادگی انسان معاصر از علائق خویشتن است و نویسنده در این داستان از لحنی غریب و شاعرانه بهره گرفته است. در داستان می‌خوانیم: «مرد همیشه روی همان صندلی می‌نشست که در انتهای پیشخوان قرار داشت؛ البته وقتی‌که کسی آنجا را اشغال نکرده باشد. اما اغلب اوقات صندلی خالی بود. «کینو» زمانی را به خاطر آورد که مرد برای اولین بار به بار او آمده بود. ظاهرش خیلی زود توجه کینو را جلب کرده بود؛ سری تراشیده با برقی آبی‌رنگ».