نهج‌البلاغه منظوم

در باب به نظم درآوردن تمامی خطبه‎ها، نامه‎ها و سخنان امام علی (ع) در نهج‎البلاغه می‎باشد. نویسنده در این اثر از نسخه دکتر شهیدی استفاده نموده و فیض الاسلام را برای تطبیق در معنا و بهره‎گیری از تفسیر انتخاب نموده است و در سرودن اشعار سعی نموده تا از دست برد در معنا پرهیز نماید. وی با مقدمه‎ای منظوم و شعری در مدح امام علی(ع)، آغاز نموده است، و سبب نظم کتاب را نیز به نظم درآورده و سپس به درج اشعار اقدام نموده است.