تبار هخامنش دیار بالاگریوه (جلد 1)

قوم لر، مرکب از دو شعبۀ لر بزرگ و کوچک، امروزه در استان لرستان، چهارمحال بختیاری، کهکیلویه و بویر احمد، ایلام، خوزستان، همدان، کرمانشاه و... پراکنده‌اند. در این میان لرستان یا لر کوچک به دو شعبۀ لر و لک تقسیم می‌شود و هستۀ اصلی لر کوچک را طوایف و ایلاتی موسوم به بالاگریوه (قوم بالاگریوه) تشکیل می‌دهند که در جنوب و جنوب شرقی لرستان، شمال خوزستان و شرق و جنوب ایلام ساکن هستند. بالاگریوه از دوکلمۀ «بالا» و «گریوه» تشکیل شده است و گریوه به معنای تپه و گردنه و راه دشوار می‌باشد. قوم بالاگریوه از هفت ایل و طایفه با این عناوین تشکیل شده است: پاپی، ساکی، رشنو، دیرک ون، جودک (جودکی)، کوشک (کوشکی) و بازگیر. زبان و گویش این مردم گویش اصیل لری و شبیه به گویش هخامنشیان است و بسیاری از کلمات و واژه‌هایی که در این گویش به کار برده می‌شود، ریشه در زبان هخامنشی دارد. جایگاه زندگی ایلات بالاگریوه را بالای گردنه و تپه‌های لرستان جنوبی و در جایی دیگر دهستان فلاوی دانسته‌اند. کتاب حاضر جلد اول از مجموعۀ سه‌جلدی «تبار هخامنش دیار بالاگریوه» است و طی آن تاریخ این منطقه، جغرافیای طبیعی شامل تنوع آب و هوایی، رودها، آبشارها، کوه‌ها و...، جغرافیای انسانی شامل آداب و رسوم، باورهای عمومی، دین و مذهب، گویش و.. ادبیات و موسیقی بالاگریوه و... معرفی شده است.