مدارس اسلامی در دوره‌ی پهلوی دوم

در کتاب عنوان شده است: "مدارس اسلامی پدیده‌ی نوظهوری بود که بنابر مقتضیات زمانه درصدد برآمد به گونه‌ای جواب‌گوی نیاز جامعه درمسائل دینی آموزشی باشد... ظهور مدارس اسلامی در دوره‌ی معاصر، به دهه‌ی 1320 به بعد بازمی‌گردد. به دنبال برخی تحولات و پیدایش بعضی ارگان‌ها و کانون‌ها و سرانجام آزادی عمل غیر دینی در دوره‌ی پهلوی اول که به تدریج منجر به دور افتادن نظام آموزش و پرورش کشور از دیانت و بنیادهای ملی خود شد، بسیاری برآن شدند تا در فرصتی مقتضی با فضای حاکم بر جامعه‌ به نوعی به مخالفت برخیزند. این موقعیت پس از شهریور 20 و برکناری رضاخان از قدرت، به دست آمد. گروه مذکور که اغلب از قشر فرهنگیان مذهبی، روحانیون روشن‌اندیش و بازاریان متدین بودند، به منظور اشاعه‌ی اصول و موازین دینی و اخلاقی، کانون‌هایی را موسوم به "مدارس اسلامی" تاسیس کردند". در این کتاب، نخست، با نگاهی تاریخی به اوضاع آموزشی ایران در دوره‌ی معاصر، زمینه‌ها و علل ظهور مدارس اسلامی در دوره‌ی پهلوی دوم بررسی گردیده و سپس نحوه‌ی شکل‌گیری، جهت‌گیری‌های آموزشی عقیدتی و سیاسی تمام مدارس اسلامی شناخته شده به تفصیل بیان شده است. در پایان تاثیرات متقابل مدارس و جامعه و نقش این کانون‌ها در تحولات اجتماعی، فرهنگی و هم‌چنین انقلاب اسلامی بررسی گردیده است.